Mara lag bij een boom, bij een paar wolven. Alle 3 de wolven en zij zelf aten van een hert die ze net hadden gevangen Maar de plek waar ze was, was niet AW. Ja, ze was in een ander gebied buiten AW. De bomen hier waren bomvol met orangje en gekleurde bladeren. Ondertussen at ze af en toe van het stukje vlees, maar langzaam. Een wolf keek naar haar. ''Mara, is er iets? Eet toch eens door! We willen namelijk terug naar dat grote eik waar de rest van de familie-roedel zitten'' Zei de wolf. De 2 oogleden gleden naar de richting van de wolf die dat zei en knikte. ''Niets is er, Sua. En ja ja, ik eet door'' Zei Mara langzaam. Alsof er wel iets was. Nou ja, er was wel iets.. Ze had heimwee aan AW. Ze miste haar roedelleden en haar vrienden en Macar, en ook wou ze zo snel mogelijk weer terug naar de vallei, voordat haar vijanden weer in haar gebied gaan. Ondertussen knikte de wolf, genaamd Sua. Nadat hij naar Mara's worden had geluisterd. Eigenlijk geloofde die reu haar niet echt, maar hij zei er verder niets over. Mara keek naar de wolf, Sua die 1 meter van haar weg ging. Gelijk at Mara dan weer. ''Ik hoop dat er niets in de vallei gebeurd'' Dacht Mara. De andere wolf, wat een teef was keek wantrouwend naar Mara. Zij had ook meegeluisterd. ''Het zal wel, er is wel iets!'' Snauwde de teef naar Mara. Mara keek schrikkend op en keek gelijk zacht grommend naar de teef. Maar ze hield snel adem in en ademde uit, zodat ze rustig bleef. ''Nee hoor, schat'' Zei Mara zoetjes, alsof er niets was. Die teef mocht ze totaal niet en die teef mocht haar eigenlijk ook helemaal niet. De teef gromde dan ineens toen zij Mara's woorden hoorde en gelijk stampte die ook met èèn van haar voorpoten op de grond. ''Je liegt Mara! En trouwens als er echt niets was schrok je en gromde je ook niet'' Snauwde de teef weer. Rustig at Mara gewoon door, ze probeerde niet terug te snauwen. ''Volgens mij had je dat niet goed gezien, Kasia'' Zei Mara weer zo kalmpjes mogelijk, terwijl er even moment een klein grijnsje op haar snuit verscheen. De teef, die dus Kasia heette gromde dan weer. Het liefst was de teef, Kasia Mara nou aanvallen. ''Jij rot teef!'' Gromde de teef Kasia ondertussen zacht. Gelijk stopte Mara dan met eten en gromde zacht naar de teef Kasia. ''Nou dankje, jij bent ook rot'' zei Mara droog, en zo kibbelde ze even verder... Ondertussen terwijl de andere wolf op de grond lag en de ruzie en dat gekibbel van Mara en Kasia hoorde stond ie gelijk op en rende gelijk naar hun toe. Terwijl hij ''Mara! Kasia! Hou toch op met dat gekibbel! Jullie ook altijd tegen elkaar. Het is ook altijd het zelfde liedje he?!'' riep. Gelijk keek Mara dan kortaf naar de reu. ''Maar zij begon!'' Riep Mara. ''Nee zij!'' Zei de teef Kasia dan. Meteen keek Mara dan kwaad naar Kasia en gromde, en de teef Kasia gromde ook. De reu gromde zachtjes, daarna keek hij gelijk naar de richting van Sua. ''Sua! Kom 'ns!'' Riep hij naar hem. Gelijk kwam Sua dan en zag Mara en Kasia ruzie maken. Hij sprong dan gelijk tussen Mara en Kasia. ''Het maakt mij geen moer uit wie begin, stop!'' Zei Sua duidelijk. Ondertussen pakte de andere reu Kasia's staart beet en trok haar bij Mara vandaan. Terwijl Mara licht grijnzend naar Kasia keek. Kasia zag het en gromde zacht. ''Wacht maar Mara, ik krijg je nog wel en je zou eraan gaan. Familie of niet...'' Fluisterde teef Kasia naar Mara. Ze meende dat. ''Dan hoop ik maar dat ze de weg van naar AW niet weet'' Dacht Mara. Terwijl ze Kasia en de reu nakeek. De reu, Sua keek Mara strak aan en zei ''Kom we gaan naar dat grote eik, en Kasia mag daar trouwens nou niet meer komen, zolang je hier bent.'' Mara knikte toen ze zijn woorden had gehoord. ''Bedankt'' Zei Mara zacht. Ze liep dan al een paar stappen naar voren, naar de richting van de grote eik. De reu, Sua liep naast haar. Even bleven ze stil. Maar even moment dacht Mara weer aan AW. ''Sua..'' Zei Mara zachtjes tegen hem. ''Ja?'' Vroeg Sua dan rustig tegen haar. ''Eigenlijk is er wel iets, en dat is namelijk... Ik moet terug naar AW. waar ik een roedelleid'' Zei Mara langzaam en met een zucht. Sua luisterde naar haar woorden en knikte. ''Ok, ga maar. Ik zou het dan wel aan de familie vertellen.'' Hij had de hele tijd al door dat er iets was met Mara. Een glimlach verscheen Mara's snuit, dat ze mocht gaan. ''Ok, bedankt'' Zei Mara dan en gelijk draaide ze zich om naar de andere kant en gelijk rende ze weg. ''Dag!'' Riep Mara ondertussen. Blij rende ze door de bossen en door de toendra's en alle andere gebieden, tot ze in AW was. Dag en nacht...


Eindelijk was Mara een paar dagen later eindelijk terug in AW. Maar ze was nou in de woestijn en nog niet in de vallei... Al een paar uren zwierf ze door de woestijn. De heetste plek van AW.
'Hijg, hijg' klonk er uit Mara's bek. Het was heet hier. Geen enkel wolk hing aan de lucht. Ook was hier niets dan alleen maar zand. Vermoeiend zette Mara poot voor poot op de grond. Soms zakte haar poten helemaal onder de zand. Ze was uitgeput en had het warm. Haar tong hield ze uit haar bek. De zon brandde zacht tegen Mara's vacht. Even moment ploftde ze uiteindelijk neer op de zachte grond. Haar ogen vielen bijna dicht door de uitputting. ''Nee! Ik moet door gaan, naar de vallei'' Zei Mara. Even later en gelijk stond ze weer op. Maar toen zag ze in de verte rare wolken die ze in de vallei niet zag. Ook zag ze daar veel wind van zand. Mara schrok. ''Oh nee he?! Zandstorm'' Zei Mara. Ze kreunde gergerd, moet ze echt door die zandstorm heen gaan lopen? ''Nou ja, ik kan niet meer terug en ik ben er trouwens er toch bijna'' Zei Mara zacht. Meteen liep ze dan door. Maar snel kwam de zandstorm dichterbij en uiteindelijk was die op de plek bij Mara. Het waaide hard en een beetje zand kwam in Mara's ogen. Gelijk kneep ze haar ogen dicht en liep vermoeiend door. ''Ik moet een grot zoeken, om te schuilen...'' Zei Mara ondertussen zacht. De wind blies door haar oren heen, en de zand spreide zich. Mara zag bijna geen poot (hand) voor ogen. Maar ze zette door. Aangezien ze door de zandstorm geen andere geuren kon ruiken en opmerken, kon ze niet weten of hier ergens in de buurt een wolf liep...

(Even voor de duidelijk dat eerste stuk met die 3 vreemde wolven (Sua, Kasia en de onbekende reu), zijn gewoon verzinsels voor het verhaal en ze bestaan dus niet op AW! Dat stukje is zeg maar een verhaal wat Mara buiten AW deed... En het is dus in dit topic niet meer toegestaan om die verzin-personages te besturen (aangezien je toch niet met ze RPG't...)

( Sorry voor de bump/spam maar iemand moet toch reageren )
Uit een stofwolf kwam een teef tevoorschijn die een Oosterse uiterlijk had behalve de ogen. Haar ogen zag je nauwelijks door haar hoed maar toch kreeg je nog een glimp op te vangen van haar 2 ogen. "Ga naar het westen,daar is je leefomgeving"zei ze kalm terwijl de zandstorm buiten de grot alles vernielde wat het tegenkwam. "Je kunt me vertrouwen"zei ze met een zwakke glimlach. Ze had een vriendelijke houding,oren overeind,staart wat naar beneden.

(Die van jou is geen bump + spam , en ik begin pas te bumpen. Maar ik moet dit topic even voortzetten)


Kreunend en met haar kop omlaag en haar ogen gespleten hield terwijl de wind met zand over haar heen blies en de zand over de grond heen ging, en alleen de wind te horen was. Had Mara even later uiteindelijk een grot gevonden. Vermoeiend liep ze de grot binnen. Moe plofde ze neer op de grond. Ze kon nu nergens heen, ze moest hier blijven tot de zandstorm is gaan liggen.
''Ik vrees, dat ik heel even hier moet blijven'' Zei Mara neutraal terwijl ze naar buiten keek. Maar dan zag ze ineens een aparte stofwolk, waar een wolf uitkwam. Die voor haar apart was. 'Ga naar het westen,daar is je leefomgeving' zei die wolf tegen haar. Mara keek op naar de wolf. ''Maar nou is het te link'' Zei Mara duidelijk. Even keek ze dan naar de zandstorm, die erg te keer ging. Daarna hoorde ze 'Je kunt me vertrouwen' van die teef. ''Zou het waar zijn?'' Dacht Mara. De wolvin leek haar betrouwbaar. ''Ok'' Zei Mara zacht. ''Maar pas als de storm is gaan liggen?'' Voegde Mara erbij toe. Ook zonder die zandstorm wist ze de weg niet meer, aangezien ze helemaal de verkeerde pad had gelopen toen ze nar een grot wou gaan, om te schuilen. Ze was dus een beetje verdwaald en zeker met dit weer.

Ata knikte op Mara's vraag door haar hoed vast te houden en een kleine buiging te maken. Haar poot gleed van haar hoed af en rustte op de grond. Opeens schrok ze heel erg waarna ze nog enige tijd beefde. "Oh nee,nog meer gevaar"zei ze verschrikt in het wild. De zandstorm was gaan liggen maar daar maakte ze nauwelijks druk om. "Ga naar het meer"zei ze tegen Mara en zelf verdween ze in een stofwolk die weer snel vervaagde door de wind.

(Dit komt ook goed uit XD)


Mara knikte rustig terug naar Ata. Maar toen ze zag hoe Aata schrok en beefde keek ze bezorgd en geschikken en verbaasd op. ''Wat is er?'' Vroeg Mara dan. 'Oh nee, nog meer gevaar. Ga naar het meer' zei die wolvin terwijl ze dan gelijk verscheen door een stolfwolk. ''Wacht!'' Riep Mara ondertussen, terwijl het al te laat was. Mara keek dan gelijk naar de grond en dacht eraan wat ze net zei. ''Alweer gevaar? Naar het meer? Waarom? Nou ja, laat ik het maar doen''[/i] Dacht Mara. Ondertussen keek ze dan naar buiten en zag dat het zandstorm was gaan liggen. ''Fijn'' Zei Mara zacht en gelijk rende ze de grot uit en rende naar de richting van het westen, naar het meer. Wat Ata tegen haar zei.